Większość ludzi po cichu dzieli świat na ładnych i nieładnych.
To krótka miarka, a prawie każdy ląduje gdzieś w jej nijakim środku. Jeśli wierzysz, że ta miarka to cała prawda, życie zamienia się w konkurs, który przegrywasz, zanim się zacznie.
Ale spójrz na ludzi, którzy naprawdę nas przyciągają.
Filmowi bohaterowie pojawiają się na ekranie w podartych koszulach, ubłoceni, ze spoconą twarzą, z blizną czy dwiema, a publiczność patrzy na nich niemal z pożądaniem. Tymczasem ktoś ubrany nienagannie, zgodnie z każdą zasadą dobrego smaku, może wejść do pokoju i nie poruszyć w nikim niczego. Aktorzy o całkiem przeciętnej urodzie stawali się ikonami atrakcyjności, nie dlatego, że poprawili swoje twarze, ale dlatego, że zbudowali charakter, który ciało potem wyraziło.
To jest właśnie ta luka, którą ukrywa słowo „piękno”.
Piękno jest w dużej mierze konstruktem sztucznym. Tworzy oczekiwania, których natura nigdy nie stawiała i których większość z nas nie jest w stanie spełnić. Atrakcyjność to coś innego. To stan, w którym to, jak wyglądasz, zgadza się z tym, kim jesteś. Nie wymaga maksymalnej noty na niczyjej skali i jest osiągalna niemal z każdego punktu startu.
Pomyśl o samochodach na miejskiej ulicy.
Jest kilka brzydkich, kilka pięknych, a zdecydowana większość mieści się w szerokiej strefie, którą grzecznie nazywamy przeciętnością. Większość projektuje się tak, by świetnie wyglądały przy wyjeździe z salonu, a po dziesięciu latach wtapiały się w nijakość. Ale co jakiś czas trafia się model z prawdziwym charakterem, taki, który dobrze wygląda jeszcze po trzydziestu czy czterdziestu latach. Ten samochód w ogóle nie rywalizuje na skali piękna. On z niej zszedł. Ten sam ruch jest dostępny dla ludzi.
Łysiejący czterdziestolatek, który ocenia siebie na czwórkę, nie musi gonić za dziewiątką przez wąskie drzwi z napisem „stań się piękny”.
Może przejść przez zupełnie inne drzwi. Może wejść we własny rodzaj obecności: właściwą energię, właściwy głos, wygląd, który pasuje do jego temperamentu, zamiast z nim walczyć. Przeciwieństwem przeciętnego mężczyzny nie jest mężczyzna piękny. Jest nim mężczyzna spójny.
Bardzo dobrze wychwytujemy błędy i zaskakująco mało obchodzi nas doskonałość.
Słyszymy jedną fałszywą nutę w piosence, nie umiejąc grać na pianinie. Zauważamy oczywisty błąd w obrazie, nie mając nic do powiedzenia o arcydziele. To znaczy, że praca nad wyglądem to mniej wspinaczka na jakiś szczyt, a bardziej usuwanie widocznych zaniedbań. Zwykła, regularna wizyta u fryzjera zmienia odbiór mężczyzny bardziej niż jakikolwiek luksusowy rytuał raz do roku.
Nic z tego nie jest pochwałą próżności.
Pragnienie, by być dobrze odbieranym, nie jest płytkie. Gdyby atrakcyjność nagle zniknęła, gatunek przestałby się odnawiać, a nasza przygoda na tej planecie szybko dobiegłaby końca. Chęć lepszego wyglądu to głęboki, wbudowany sygnał, a nie słabość, za którą trzeba przepraszać.
Dobra wiadomość jest więc prosta.
Najprawdopodobniej dostałeś złą miarkę. Odłóż ją. Przestań pytać, czy jesteś piękny, a zacznij pytać, czy jesteś spójny, czy twoje wnętrze wreszcie zgadza się z tym, co na zewnątrz. To konkurs, który może wygrać niemal każdy, a ci, którzy go wygrywają, to ludzie, których zapamiętujemy.